Dlaczego wkładamy tyle wysiłku by nas dostrzeżono,
a równocześnie chcemy być niewidzialni?

---

Czy niewidzialność jest możliwa?

Sposoby kamuflowania, fizyczne i chemiczne właściwości, dzięki którym możemy stać się niewidzialni

Teoria dopuszcza, by światło opływało przedmioty, czyniąc je niewidzialnymi. Najnowsze osiągnięcia w dziedzinie nanotechnologii być może wkrótce pozwolą zastosować to zjawisko w praktyce.

Można sprawić, żeby światło obiegło przedmiot i wróciło na swój dotychczasowy tor, tak jakby niczego w tym miejscu nie było. By ta sztuczka się udała, materiał okrywający ten przedmiot musi mieć bardzo precyzyjnie zaprojektowaną strukturę. Jeszcze do niedawna była to czysta fantazja opisywana czasem przez fizyków obdarzonych bogatą wyobraźnią. Tymczasem tego rodzaju tworzywa już powstają, więc nie ma technicznych przeszkód, żeby stworzyć kamuflaż zapewniający prawie całkowitą niewidzialność. [Reklama: Etykiety, Sprężarki] Jak donosi najnowszy Science, magiczna peleryna niewidka Harry'ego Pottera czy kosmiczna zbroja myśliwego z filmu Predator już są w zasięgu ręki naukowców.

To nie skład chemiczny, a właśnie specyficzna struktura tworzywa decyduje o tym, że fale elektromagnetyczne zachowują się w niezwykły sposób. W tak zwanych metamateriałach elementy składowe mają rozmiary porównywalne z długością fali. W przypadku światła widzialnego chodzi o wielkości mierzone w nanometrach - setki razy mniejsze od średnicy ludzkiego włosa. Jeszcze niedawno taka precyzja pozostawała poza naszym zasięgiem, a sama natura sporadycznie mogła się nią pochwalić. Przykładem jest opal, kamień szlachetny, który dzięki mikroskopijnym kryształkom wywołującym interferencję światła mieni się wszystkimi kolorami tęczy. Teraz badania nad podobnymi strukturami przebojem wchodzą do optyki, przesuwając jej granice możliwości. Fizycy są w stanie produkować lepsze soczewki i urządzenia wykorzystywane na przykład w precyzyjnych technikach diagnostycznych - takich jak rezonans magnetyczny.

Tagi: niewidzialność, struktura, fizyka, technika

Powiązany artykuł: Dzisiejsza medycyna dysponuje szeregiem badań diagnostycznych. Lecz to od nas zależy, czy się im poddamy.

Brak komentarzy!

Zobacz także:

Niewidzialność z wyboru

Donna Higbee od lat dokumentuje przypadki spontanicznej niewidzialności. [Reklama: eglo, wagi] Zbiera i zapisuje relacje ludzi z całego świata. Jak pisze w swoim dzienniku, podczas epizodu niewidoczności, osoby te nie czują się oni w żaden sposób inaczej, mogą wszystko widzieć, myśleć, czuć i normalnie się poruszać.

Niewidzialny czołg?

Brytyjska Armia testuje właśnie czołg, który wydaje się być… niewidzialny. [Reklama: domy bielsko, Systemy kodów kreskowych] Niestety (a może na szczęście?) brytyjscy eksperci nie wymyślili jeszcze prawdziwej niewidzialności, lecz zastosowali sprytny chwyt technologiczny. Otóż na maszynie umieszczone są kamery i projektory, które wyświetlają na niej dokładnie te rzeczy, na tle których znajduje się obecnie czołg.

Jak staję się niewidzialny?

Wszystkie relacje zebrane przez Higbee mają kilka cech wspólnych. [Reklama: download, CB radio] Epizod niewidzialności pojawia się spontanicznie, bez ostrzeżenia, trwa kilka minut, po czym się nagle kończy. Niektórym osobom podobne zjawiska przytrafiły się kilkakrotnie. Daniel stał się niewidzialny, gdy pewnego dnia spędzał czas z przyjaciółmi, którzy odpalali fajerwerki.

Wszelkie prawa zastrzeżone © 2009

kontakt